Czujniki wagowe — element pomiarowy własnego stanowiska ważącego
Czujnik tensometryczny zamienia odkształcenie belki pod obciążeniem na sygnał elektryczny proporcjonalny do masy. Kupuje się go wtedy, gdy gotowa waga nie mieści się w konstrukcji: przy zbiornikach procesowych, silosach, zasypach, stołach kontrolnych i maszynach pakujących, gdzie moduł ważący trzeba wbudować w istniejącą ramę.
Parametry, które decydują o doborze
- Obciążenie nominalne — dobierane na pojedynczy punkt podparcia, nie na całą masę układu; przy czterech punktach każdy przenosi ułamek ładunku plus zapas na nierównomierność.
- Klasa dokładności — określa błąd sumaryczny przetwornika i to, czy stanowisko da się w ogóle zalegalizować.
- Materiał — stal nierdzewna do stref mokrych i chemicznie agresywnych, stal stopowa do suchych hal.
- Szczelność — czujniki hermetyzowane znoszą mycie i kondensację, wersje uszczelniane żywicą nie.
- Typ konstrukcji — belka zginana do platform i stołów, czujnik kolumnowy do dużych obciążeń zbiornikowych.
Montaż, który nie psuje pomiaru
- Siła tylko w osi pomiarowej — rurociągi, kable i przewody podłączone sztywno do zbiornika przenoszą naprężenia i zniekształcają wskazanie; stosuje się kompensatory i elastyczne przyłącza.
- Zabezpieczenie przed uderzeniem — ograniczniki drogi chronią czujnik przy zrzucie materiału.
- Ekranowanie sygnału — przewód pomiarowy prowadzony razem z zasilaniem falownika łapie zakłócenia; potrzebna jest osobna trasa.
- Wyrównanie potencjałów — przy spawaniu na konstrukcji czujnik należy zewrzeć lub odłączyć, inaczej prąd spawania go zniszczy.
Uruchomienie stanowiska
Po zabudowie moduł ważący kalibruje się obciążnikami wzorcowymi w miejscu pracy — dopiero wtedy układ uwzględnia rzeczywisty rozkład sił i sztywność ramy. Zestaw czujników pracujących równolegle wymaga wyrównania czułości, aby wskazanie nie zależało od tego, w którym miejscu postawiono ładunek.
