Czujnik siły PCE-C-R19LFC 5-H9, 5 kg / 50 N

Najmniejszy zakres w rodzinie R19LFC obejmuje 5 kg, czyli 50 N — tyle wystarczy przy próbach docisku, kontroli siły zamykania i lekkich stanowiskach badawczych, gdzie kilka niutonów różnicy przesądza o wyniku. Korpus pomiarowy wykonano ze stali nierdzewnej i zamknięto w klasie IP65, więc zapylenie i zachlapanie na hali nie przerywają pomiaru. Mostek tensometryczny ma rezystancję wejściową 350 ± 10 Ω oraz wyjściową 350 ± 3 Ω, a jego sygnał znamionowy 1,0 … 1,5 mV/V trafia wprost do wzmacniacza albo wyświetlacza procesowego. Napięcie zasilania mieści się w przedziale 2,5 V … 5 V, przy czym producent podaje 5 V jako wartość maksymalną.

Krążek o średnicy 19 mm i wysokości 9 mm wsuwa się między elementy przyrządu bez jego przebudowy. Przy tak małym zakresie o jakości wyniku decyduje przede wszystkim to, jak przygotowano powierzchnie oporowe. Krążek musi leżeć na płaskim, sztywnym podparciu, bez zadziorów i bez podkładek z tworzywa, które uginają się pod naciskiem i wprowadzają własne opóźnienie. Siła powinna wchodzić przez środek czoła; już kilkumilimetrowe przesunięcie punktu przyłożenia zmienia rozkład naprężeń w elemencie sprężystym i przesuwa wskazanie. Drugą pułapką lekkich zakresów jest przypadkowe przeciążenie.

Granica bezpieczna leży przy 120 % obciążenia nominalnego, a przy 150 % producent wyznacza granicę zniszczenia — dla tej wersji oznacza to, że oparcie się dłonią o przyrząd albo upuszczenie na czujnik narzędzia potrafi wyprowadzić go poza charakterystykę. W stanowiskach o ruchomym trzpieniu warto przewidzieć mechaniczny ogranicznik skoku, który przejmie nadmiar siły zamiast elementu pomiarowego. Sam czujnik nie pokazuje wyniku: dopiero wzmacniacz tensometryczny albo miernik z wejściem mostkowym zamienia sygnał 1,0 … 1,5 mV/V na wartość w niutonach. Po zabudowie tor trzeba wyzerować bez obciążenia, a następnie wyskalować znanym odważnikiem — bez tego kroku wskazanie odzwierciedla tylko odkształcenie, a nie siłę.