Czujnik siły PCE-C-R8LFC 10-H6, 10 kg / 100 N

Miniaturowa konstrukcja mierzy nacisk tam, gdzie powierzchnia styku jest mała: na trzpieniu, na końcówce siłownika albo w gnieździe przyrządu kontrolnego. PCE-C-R8LFC 10-H6 obejmuje 10 kg, czyli 100 N, i jest zamknięty w korpusie ze stali nierdzewnej o klasie ochrony IP65. Rodzina R8LFC ma szerszą tolerancję niż większe konstrukcje — powtarzalność i błąd liniowości mieszczą się w przedziale 1,0 … 5,0 % zakresu, a pełzanie w ciągu 30 min wynosi 0,1 … 0,5 % zakresu. W zamian układ przyjmuje przeciążenie do 150 % obciążenia nominalnego, a granica zniszczenia leży dopiero przy 200 %. Przewód o długości 3 m z wolnymi końcami i sygnał 1,0 … 1,5 mV/V pozwalają wpiąć czujnik w istniejący tor pomiarowy.

Szeroki przedział tolerancji nie jest wadą wykonania, tylko konsekwencją fizyki. Im mniejszy element sprężysty, tym silniej na rozkład naprężeń wpływa sposób podparcia, gładkość powierzchni oporowej i dokładność osiowania. Producent podaje więc tolerancję obejmującą realne warunki zabudowy, a nie idealne stanowisko laboratoryjne, na którym można byłoby podać liczbę znacznie węższą. Z tego wynika naturalny obszar zastosowań. Ten czujnik dobrze pilnuje, czy siła mieści się w oknie tolerancji i czy nie zmienia się z dnia na dzień — jest znakomity do nadzoru tendencji i do sygnalizacji odchyłki.

Nie jest natomiast narzędziem do wyznaczania wartości bezwzględnej siły w dokumentacji odbiorowej; tam potrzebna jest konstrukcja o większej średnicy czoła i węższej tolerancji, dostępna w mocniejszej rodzinie tego producenta. Przy zabudowie liczy się jedno: siła musi wchodzić przez środek czoła, prostopadle do powierzchni. Przy tak małym obszarze przyłożenia nawet drobne przesunięcie punktu nacisku widać w wyniku, dlatego nad czujnikiem stosuje się kulkę oporową, przegub albo prowadzoną tuleję. Zapas przeciążeniowy 150 % jest tu realną zaletą — miniaturowe czujniki najczęściej giną nie od pomiaru, lecz od nieostrożnego montażu i dokręcania.