Czujnik siły PCE-C-R19LFC 20-H9, 20 kg / 200 N

Zakres 20 kg, odpowiadający 200 N, pokrywa typowe próby docisku, testy sprężyn i kontrolę siły zamykania w maszynach. Sygnał wyprowadza ekranowany przewód o długości 3 m zakończony wolnymi końcami, opisany kolorami żył: zasilanie czerwony i czarny, sygnał zielony i biały, masa żółta. Takie zakończenie pozwala wpiąć czujnik do dowolnego wzmacniacza pomiarowego bez przerabiania wtyku i bez dokumentacji producenta. Stopień ochrony IP65 oraz rezystancja izolacji co najmniej 5000 MΩ przy 100 V dopuszczają pracę w warunkach warsztatowych z wilgocią i pyłem. Zakres temperatur pracy sięga -20 … 80 °C, natomiast deklarowana dokładność odnosi się do węższego przedziału -10 … 60 °C, czyli do warunków typowej hali.

Wolne końce przewodu bywają traktowane jako niedogodność, a są zaletą: pozwalają wprowadzić żyły wprost na listwę wzmacniacza i skrócić trasę do minimum. Ekran przyłącza się wyłącznie po stronie przyrządu, w jednym punkcie — połączony na obu końcach tworzy pętlę, w której indukuje się napięcie z pobliskich falowników i styczników, a takie zakłócenie wygląda potem jak niespokojny odczyt siły. Przedłużanie fabrycznych 3 m warto przemyśleć. W układzie czteroprzewodowym każdy dodatkowy metr żyły zasilającej to spadek napięcia na mostku, który zaniża czułość całego toru; jeżeli trasa musi być dłuższa, właściwym rozwiązaniem jest wzmacniacz w układzie sześcioprzewodowym z osobnymi żyłami pomiaru napięcia zasilania albo przetwornik zamontowany blisko czujnika.

Lutowane przedłużki na środku trasy są przy sygnale rzędu miliwoltów najgorszym z wyborów. Warto też rozróżnić dwie temperatury z karty katalogowej. Konstrukcja wytrzymuje -20 … 80 °C i w tym przedziale nie ulega uszkodzeniu, ale liczby opisujące dokładność producent odnosi do -10 … 60 °C. Praca w mroźnej hali albo obok pieca nie wyklucza pomiaru, tylko unieważnia deklarowany błąd — jeśli wynik ma być porównywalny, tor trzeba zerować w warunkach zbliżonych do roboczych.