Czujnik siły PCE-C-R19LFC 50-H9, 50 kg / 500 N

Prasy ręczne, docisk narzędzia i stanowiska kontroli montażu pracują zwykle w okolicach kilkuset niutonów, dlatego wersja 50 kg, czyli 500 N, trafia do nich najczęściej. Krążek o średnicy 19 mm i wysokości 9 mm mieści się między płytą a elementem dociskanym, więc przyrządu nie trzeba przebudowywać. Siłę przyjmuje powierzchnia czołowa i tylko obciążenie osiowe daje wynik zgodny z deklaracją — składowe boczne wskazanie zaniżają. Charakterystyka znamionowa 1,0 … 1,5 mV/V pozwala korzystać z popularnych przetworników tensometrycznych, a błąd liniowości mieści się w 0,5 … 1,0 % zakresu. Nominalny zakres temperatur otoczenia -10 … 60 °C obejmuje halę produkcyjną, natomiast sam czujnik znosi -20 … 80 °C.

Liniowość podana względem pełnego zakresu ma praktyczną konsekwencję, o której łatwo zapomnieć: błąd wyrażony w niutonach jest taki sam przy dużym i przy małym obciążeniu. Pomiar prowadzony w dolnej części skali daje więc procentowo znacznie gorszy wynik niż ten sam czujnik obciążony blisko wartości nominalnej. Jeżeli typowa siła w Twoim procesie to kilkadziesiąt niutonów, właściwszy będzie mniejszy model z tej rodziny, nawet jeśli ten poradzi sobie technicznie. Skalowanie toru zaczyna się od zerowania bez obciążenia, a kończy na obciążeniu znanym odważnikiem możliwie bliskim wartości roboczej.

Punkt kalibracji dobiera się tam, gdzie zależy nam na dokładności, bo w jego okolicy błąd liniowości jest najmniejszy. Przy pomiarach porównawczych warto trzymać się jednej części zakresu przez całą serię, zamiast raz mierzyć przy kilkudziesięciu, a raz przy kilkuset niutonach. Zabudowa wymaga sztywnego podparcia i równoległych powierzchni. Krążek nie znosi momentu zginającego: przechylona płyta dociskowa wprowadza składową boczną, przez którą wynik potrafi odbiegać od rzeczywistości bardziej niż o cały deklarowany błąd liniowości. Prowadnica trzpienia albo przegub kulowy nad czujnikiem rozwiązują ten problem taniej niż kolejna wymiana uszkodzonego elementu.