Przepływomierze powietrza — od prędkości strugi do wydatku instalacji
Wentylacja rozlicza się w metrach sześciennych na godzinę, a przyrząd mierzy prędkość powietrza w punkcie. Przeliczenie jednego na drugie wymaga znajomości przekroju kanału i uwzględnienia rozkładu prędkości — dlatego pomiar wykonuje się w siatce punktów, a nie w jednym miejscu na środku kanału.
Rodzaje przyrządów
- Wiatraczkowe — wirnik obraca się proporcjonalnie do prędkości; sprawdzają się przy wyższych prędkościach i większych przekrojach.
- Termiczne — mierzą schładzanie rozgrzanego elementu; czulsze przy małych prędkościach, typowych dla nawiewów.
- Z sondą teleskopową — sięgają w głąb kanału przez otwór kontrolny.
- Z lejem pomiarowym — obejmują cały wylot kratki i od razu podają wydatek.
Jak mierzyć wiarygodnie
- Siatka punktów — prędkość przy ściance kanału jest niższa niż w osi; średnia z siatki opisuje rzeczywisty wydatek.
- Odcinek uspokajający — pomiar tuż za kolanem lub przepustnicą pokazuje zawirowanie, nie przepływ.
- Ustawienie sondy — czujnik zwrócony zgodnie z oznaczeniem kierunku, prostopadle do strugi.
- Warunki odniesienia — temperatura i ciśnienie wpływają na gęstość powietrza, a więc na wydatek masowy.
- Powtarzalność — te same punkty i ta sama nastawa instalacji przy kolejnych pomiarach porównawczych.
Zastosowania
Odbiory instalacji wentylacyjnych, okresowa kontrola wydajności, regulacja nawiewów po zmianie układu pomieszczeń, sprawdzenie skuteczności odciągów stanowiskowych oraz bilans powietrza w pomieszczeniach o wymaganej kaskadzie ciśnień. Wyniki zapisuje się razem z opisem punktów pomiarowych — bez tego kolejny pomiar nie będzie porównywalny.