Pomiar wilgotności drewna, peletu i kontrola suszarni — dla tartaków, stolarni i producentów biopaliw

Zwykle nie — jeden przyrząd rzadko dobrze obsłuży oba materiały. Tarcicę i elementy drewniane mierzy się oporowo elektrodami wbijanymi w sztukę, a biomasę sypką (trociny, zrębka, pelet) przyrządem dostosowanym do materiału luzem, często pojemnościowym. Dla powtarzalnych wyników i biomasy, i tarcicy najczęściej kompletuje się dwa osobne mierniki — dobierzemy je pod konkretny materiał.

Dla tarcicy i elementów drewnianych właściwy jest miernik oporowy z elektrodami wbijanymi, pracujący w zakresie roboczym ok. 7-30% MC, zgodnie z metodą oporności wg PN-EN 13183-2. Dla biomasy sypkiej liczy się przyrząd dostosowany do materiału luzem i do wyższych wilgotności surowca. Punktem wyjścia jest materiał i cel: wilgotność montażowa do wnętrz, wilgotność do dalszej obróbki czy klasa paliwa.

Metoda oporowa zależy od gatunku drewna i temperatury materiału.

Odczyt z gorącej komory bez korekty bywa błędny, bo opór elektryczny zmienia się z temperaturą, a różne gatunki mają różne charakterystyki. Dlatego miernik musi mieć kompensację gatunku i temperatury — ustawia się gatunek i wprowadza lub mierzy temperaturę sztuki, by decyzja o końcu cyklu nie zapadła na zafałszowanej liczbie.

Powierzchnia deski wysycha szybciej niż rdzeń, więc pomiar powierzchniowy myli przy decyzji o końcu suszenia.

Stosuje się elektrody wbijane na różną głębokość oraz czujniki kołkowe umieszczane w sztukach na różnych poziomach stosu. Tak mierzy się rzeczywistą wilgotność rdzenia i jednorodność wsadu, a cykl kończy się 'na wilgotność', nie 'na czas'.

Klasy peletu drzewnego A1, A2 i B definiuje PN-EN ISO 17225-2, a zawartość wilgoci jest jednym z parametrów decydujących o przypisaniu do klasy — konkretne progi odczytuje się z aktualnej normy, nie 'z głowy'.

Metodą odniesienia do badań kontrolnych jest oznaczanie laboratoryjne wg PN-EN ISO 18134, a do bieżącej kontroli linii służą przyrządy ręczne; świadectwo wzorcowania jest do domówienia, gdy wilgotność stanowi podstawę deklaracji klasy.

Punktowy odczyt nie wystarczy, gdy trzeba sterować krzywą suszenia i mieć zapis przebiegu partii.

Rozmieszcza się rejestratory temperatury i wilgotności względnej w strefach komory oraz w magazynach surowca i wyrobu, z progami alarmowymi przy przegrzaniu wsadu i zawilgoceniu składu peletu. Do takiego nadzoru pasują rejestratory ETI ThermaData WiFi, a przy wielu punktach Testo Saveris 2 — pomożemy rozplanować punkty i ustalić progi.