Inspekcja optyczna

Inspekcja optyczna — zajrzeć tam, gdzie nie sięga wzrok

Część wad wychodzi na jaw dopiero wtedy, gdy obejrzy się je z bliska albo w odpowiednim świetle: rysa na powierzchni tłoka, osad w rurociągu, przebarwienie partii tworzywa. Dział łączy przyrządy, które powiększają obraz, doprowadzają go z miejsca niedostępnego dla oka lub porządkują warunki oświetlenia, żeby ocena barwy przestała zależeć od pory dnia.

Grupy przyrządów

• Kamery inspekcyjne — sonda na giętkim przewodzie z własnym oświetleniem, do wnętrz maszyn, kanałów i przestrzeni zamkniętych.
• Mikroskopy pomiarowe — powiększenie z możliwością zmierzenia obserwowanego detalu.
• Kabiny do oceny barw — powtarzalne warunki oświetlenia do porównywania wzorca z próbką.
• Spektrometry — rozkład widmowy światła, temperatura barwowa i wskaźnik oddawania barw.

Kiedy sięgnąć po które narzędzie

• Obiekt niedostępny bez demontażu — kamera z sondą wchodzi przez otwór rewizyjny, kanał lub gniazdo świecy.
• Wada mniejsza niż milimetr — mikroskop cyfrowy z pomiarem na obrazie pozwala ją opisać liczbą, nie przymiotnikiem.
• Spór o odcień — kabina ze znormalizowanymi źródłami rozstrzyga, czy różnica jest realna, czy wynika z oświetlenia hali.
• Ocena źródła światła — spektrometr pokazuje widmo, którego luksomierz nie widzi; to on odpowiada za sensowną barwę w kabinie i na stanowisku kontroli.

Dokumentowanie oględzin

Wartość inspekcji optycznej rośnie wtedy, gdy zostaje po niej ślad: zdjęcie z metryką, zapis wideo z przebiegu badania, wynik pomiaru wykonany na obrazie. Dzięki temu ocena jest do zweryfikowania przez drugą osobę, a przy reklamacjach nie sprowadza się do słowa przeciw słowu.