MilwaukeeKod: MA918B/1 jest czujnikiem, a nie przyrządem pomiarowym: wynik wylicza i wyświetla miernik pH, do którego elektrodę się wpina. Kupujesz część wymienną — trzpień, który wstawia się na stanowisko w miejsce zużytego, bez wymiany samego przyrządu. Producent opisuje ten model jako elektrodę klasy laboratoryjnej, przewidzianą do szybkich i dokładnych pomiarów odczynu.
Czujnik dobiera się przede wszystkim pod próbkę. Klarowne roztwory i wody o niskiej mętności nie stawiają elektrodzie wysokich wymagań; kłopot zaczyna się przy cieczach z zawiesiną i osadem, bo to one zarastają przejście między elektrolitem odniesienia a badaną cieczą. MA918B/1 zbudowano właśnie pod taką pracę — układem przejść ceramicznych i szklanym korpusem, który znosi mycie.
Druga oś wyboru to obsługa. Część czujników pracuje bezobsługowo aż do wyczerpania fabrycznego napełnienia; ten model ma korpus z otworem, przez który elektrolit się uzupełnia. To rozwiązanie dla stanowiska, na którym ktoś realnie zajmuje się czujnikiem — przechowuje go w roztworze, myje i kalibruje po przerwach w pracy.

Ogniwo pomiarowe i odniesienia pracują we wspólnym korpusie, więc do próbki wstawiasz pojedynczy element.
Dolewanie elektrolitu odniesienia przy stanowisku wydłuża według producenta czas pracy elektrody.
Producent wskazuje ten model jako sprawdzający się w wielu zastosowaniach, więc stanowisko obsługujące różne ciecze nie wymaga kompletu elektrod.
Obwód pomiarowy elektrody pH zamyka się przez diafragmę — miejsce, w którym elektrolit odniesienia styka się z badaną cieczą. To ono zawodzi jako pierwsze: producent wprost wskazuje, że zatkane przejście daje odczyty niestabilne i wolno ustalające się, a takiego zachowania nie sposób na stanowisku odróżnić od rzeczywistej zmiany odczynu. W MA918B/1 zastosowano trójstopniowy układ przejść ceramicznych, w którym ogniwo odniesienia jest fizycznie oddzielone od elektrolitu pośredniego. Milwaukee opisuje to rozwiązanie jako zmniejszające ryzyko zatkania.
Końcówkę pomiarową uformowano w stożek, a nie w typową kulistą membranę. Producent tłumaczy ten kształt jednym argumentem: daje możliwie największą powierzchnię czynną, a większa powierzchnia styku z cieczą oznacza szybsze dochodzenie wskazania do wartości ustalonej. Przy pojedynczym oznaczeniu to różnica bez znaczenia, ale w serii pomiarów każde skrócone oczekiwanie przed odczytem sumuje się w czasie pracy operatora.
Producent opisuje szkło tego korpusu jako materiał łatwy do oczyszczenia i odporny chemicznie. Deklarowana odporność mówi, że kontakt z chemicznie agresywną próbką mieści się w przeznaczeniu czujnika. Łatwość czyszczenia ma zaś prosty skutek na stanowisku: powłoka, która osadza się na czole po serii trudnych pomiarów, jest kwestią zabiegu obsługowego, a nie wyroku na elektrodę.
Ta elektroda trafia tam, gdzie pomiar odczynu jest rutyną, a czujnik ma wytrzymać kontakt z próbką trudniejszą niż czysta woda:
To granica, którą warto sprawdzić przed zamówieniem. Wszystkie typowe bufory kalibracyjne — 4,01 pH, 7,01 pH i 10,01 pH — mieszczą się w oknie tej elektrody, podobnie jak zdecydowana większość próbek wody, pożywek, ścieków i cieczy z przetwórstwa spożywczego. Poza nim leżą ciecze silnie alkaliczne: stężone roztwory myjące i ługi potrafią przekroczyć tę wartość. Jeśli takie próbki są na stanowisku regularne, dobiera się do nich osobny czujnik o pełnej skali 0–14 pH.
Zakres opisuje warunki, w jakich czujnik może pracować, i domyka listę próbek, do których się nadaje. Dolna granica leży poniżej zera, więc materiał wyjęty z chłodni mierzysz bez dogrzewania. Górna kończy się na 30 °C i to ona bywa realnym ograniczeniem: wodę procesową, ciecze prosto z obróbki cieplnej i próbki ze zbiorników ogrzewanych trzeba najpierw wychłodzić do tego okna. Jeśli pomiary w cieplejszej cieczy są na stanowisku regularne, dobiera się do nich czujnik o szerszym oknie temperatury.
Producent sprowadza ją do kilku zasad. Nasadka na czole elektrody ma być podczas przechowywania wypełniona buforem albo roztworem do przechowywania — nigdy wodą. Czujnik czyści się regularnie, mocząc go w roztworze czyszczącym. Po czyszczeniu i po przerwie w pracy elektrodę kalibruje się ponownie, zanim zmierzy się nią próbkę.
| Temperatura pracy | od −5 do 30 °C |
|---|---|
| Zakres pomiarowy (pH) | od 0 do 12 pH |
| Kształt czoła pomiarowego | stożkowy |
| Średnica | 12,7 mm |
|---|---|
| Materiał korpusu | szkło |
| Długość przewodu | 1 m |
| Wymiary (długość korpusu / długość całkowita) | 119,4 mm / 162,6 mm |
| Rodzaj | kombinowana elektroda pH |
|---|---|
| Złącze | BNC |
| Diafragma | ceramiczna, potrójna |
| Zgodne przyrządy | mierniki pH z wejściem BNC |
| Układ odniesienia | podwójny, Ag/AgCl |
| Elektrolit odniesienia | 3,5 M KCl z AgCl, uzupełniany (Milwaukee MA9011) |
| Kod producenta | MA918B/1 |
|---|
Masz ten przyrząd od nas? Napisz kilka zdań o tym, jak sprawdza się w Twojej pracy — pomożesz innym wybrać właściwy model.
Opinie mogą dodawać wyłącznie zalogowani klienci. Znacznikiem „Zakup potwierdzony” oznaczamy opinie osób, które kupiły ten produkt w naszym sklepie — sprawdzamy to automatycznie w historii zamówień. Pozostałe opinie oznaczamy jako niezweryfikowane. Zasady publikacji opinii.