Mierniki koloru i połysku

Mierniki koloru i połysku — wygląd powierzchni opisany liczbą

„Ten odcień jest inny” to początek sporu, a nie jego rozstrzygnięcie. Kolorymetr zamienia wrażenie w współrzędne barwy i podaje różnicę wobec wzorca jako jedną wartość, którą można wpisać do specyfikacji odbioru. Połyskomierz robi to samo z drugą cechą wyglądu — stopniem, w jakim powierzchnia odbija światło kierunkowo.

Pomiar barwy

• Współrzędne barwy — opisują jasność oraz położenie odcienia na osiach czerwień–zieleń i żółć–błękit.
• Różnica barwy wobec wzorca — pojedyncza liczba, na której opiera się kryterium przyjęcia partii.
• Geometria pomiaru — decyduje o tym, czy przyrząd uwzględnia połysk, czy mierzy wyłącznie barwę materiału.
• Wielkość otworu pomiarowego — musi być dobrana do wielkości próbki i do struktury powierzchni.

Pomiar połysku

• Kąt 60 stopni — uniwersalny, do powierzchni o średnim połysku.
• Kąt 20 stopni — rozróżnia powierzchnie bardzo błyszczące, gdzie kąt uniwersalny już nie różnicuje.
• Kąt 85 stopni — do powierzchni matowych, na przykład lakierów strukturalnych.
• Powtarzalność ustawienia — przyrząd musi przylegać płasko; skos zmienia wynik bardziej niż realne różnice partii.

Praca z wzorcami

Zarówno kolorymetr, jak i połyskomierz sprawdza się na wzorcu kalibracyjnym dostarczonym z przyrządem — najlepiej przed każdą serią. Wzorzec trzyma się w opakowaniu, bo zarysowany lub zabrudzony przestaje być punktem odniesienia. Przy kontroli dostaw warto zapisywać nie tylko końcową różnicę, ale i miejsce pomiaru na wyrobie: barwa bywa niejednorodna na krawędziach i w miejscach o innej grubości powłoki.