Elektrody ORP — wymienne czujniki potencjału redoks

Elektrody ORP — element zużywalny, od którego zależy cały pomiar

Elektroda redoks składa się z metalu szlachetnego, na którym ustala się potencjał, oraz układu odniesienia. Oba te elementy zużywają się w kontakcie z próbką — dlatego przy stabilnym, ale błędnym wskazaniu przyczyny szuka się w elektrodzie, a nie w mierniku.

Warianty konstrukcyjne

Pojedyncza diafragma — do czystych roztworów wodnych, standard w kontroli basenowej.
Podwójna diafragma — chroni układ odniesienia przed zatruciem; do cieczy mętnych, ścieków i próbek z siarczkami.
Elektrody do pracy ciągłej — przystosowane do stałej zabudowy w instalacji z kontrolerem.
Czujniki dedykowane — wymienne końcówki do konkretnych modeli testerów.

Objawy zużycia

Wydłużony czas stabilizacji — pierwszy i najwyraźniejszy sygnał.
Odczyt odbiegający od roztworu kontrolnego — potwierdzenie, że elektroda wymaga czyszczenia lub wymiany.
Dryf wskazania — wartość nie ustala się i powoli wędruje.
Zabrudzona diafragma — widoczny osad lub przebarwienie w miejscu przejścia.

Obsługa przedłużająca żywotność

Przechowywanie w roztworze — nigdy na sucho i nigdy w wodzie destylowanej.
Płukanie po każdym pomiarze — bez wycierania powierzchni pomiarowej, która łatwo się elektryzuje.
Czyszczenie chemiczne — dobrane do rodzaju osadu: tłuszcz, białko i sole wymagają różnych środków.
Kontrola poziomu elektrolitu — w elektrodach uzupełnialnych to warunek stabilnego odniesienia.