Waga silosowa PCE-LWS 3000 z czterema modułami wagowymi

Zbiornika ani silosu nikt nie postawi na platformie, więc PCE-LWS 3000 mierzy jego zawartość od spodu: cztery moduły wagowe wchodzą pod punkty podparcia konstrukcji i sumują całe obciążenie. Pojedynczy moduł przyjmuje 3000 kg, przez co system obejmuje 12 000 kg przy rozdzielczości 10 kg i niepewności ±0,2 % zakresu pomiarowego. Ogniwa mają klasę dokładności C3 oraz stopień ochrony IP67, a stalowa puszka przyłączeniowa IP65 zbiera sygnał z czterech z nich. Zielony wyświetlacz LED o wysokości cyfr 15 mm przykręca się do ściany w zasięgu wzroku operatora; pokazuje masę brutto i netto, wartość tary oraz przebieg dozowania.

Napełnianiem sterują cztery wyjścia przełączające, trzy wejścia przyjmują sygnał startu, a wynik idzie dalej łączem RS-232, RS-485 lub Ethernet albo prądowo w postaci 4 ... 20 mA. Elektronikę zasila sieć 220 V albo obwód 24 V, dopuszczalna temperatura otoczenia sięga od -25 °C do +40 °C, a fabryczne przewody mają po 5 m. Rozdzielczość 10 kg przy zakresie 12 000 kg wyznacza granicę tego, co układ w ogóle zauważy: ubytek jednego worka surowca owszem, pojedynczą łopatę dodatku już nie. Do rozliczania partii i pilnowania stanu zapasu taki krok wystarcza, przy odmierzaniu drobnych składników trzeba zejść niżej z zakresem.

Pomaga korekta przekroczenia — podajnik zamyka się z wyprzedzeniem, a materiał będący jeszcze w locie nie zawyża porcji. Progi ustawia się osobno dla każdego wyjścia, więc jedno stanowisko obsłuży i sygnał minimalnego zapasu, i zatrzymanie napełniania. Jednostka odczytowa nie kończy się na fabrycznym komplecie: przyjmuje do 8 modułów wagowych o impedancji 350 omów, co pozwala oprzeć na niej także zbiornik o sześciu albo ośmiu punktach podparcia. Przewody z zestawu mają po 5 m, osobno od ogniw do puszki i od puszki do wyświetlacza, a dłuższe odcinki dobiera się z akcesoriów, kiedy pulpit obsługi stoi w sterowni po drugiej stronie hali.

Sam montaż nie wymaga opróżniania ani rozbierania zbiornika, bo moduły wsuwa się razem z płytami pod istniejące punkty podparcia. Warto wiedzieć, czego moduły nie robią: nie usztywniają konstrukcji. Odporność zabudowy na przechył, boczny wiatr, drgania i wstrząsy zostaje po stronie projektanta albo instalatora, dokładnie jak przy zwykłym posadowieniu. Codzienna obsługa sprowadza się do oględzin ogniw i utrzymania czystości pod płytami — zbrylony materiał, kawałek palety czy zamarznięta kałuża przenoszą część ciężaru obok toru pomiarowego i po cichu zaniżają wskazanie.