Płaszcz grzejny PCE-HM 2000 do kolb okrągłodennych 2000 ml

Przy wsadzie dwulitrowym liczy się nie tylko moc, ale i to, jak głęboko kolba siedzi w płaszczu: gniazdo ma tu średnicę 300 mm i 230 mm głębokości, więc siatka grzejna obejmuje naczynie wysoko ponad poziomem cieczy. Moc 450 W skraca nagrzewanie, a górna granica temperatury pracy również sięga 450 °C. Za dawkowanie ciepła odpowiada pokrętło razem z wewnętrznym regulatorem, który podtrzymuje ustawiony poziom przez całą serię. Cały płaszcz mieści się w obrysie 330 x 330 mm przy wysokości 250 mm, a masa około 5 kg wystarcza, żeby pełna kolba nie przechylała stanowiska. Urządzenie pracuje w trybie ciągłym z zasilaniem 230 V.

Skok z litra na dwa litry zmienia nie tyle sposób pracy, co jej rytm: dojście do wrzenia trwa dłużej, a każda korekta pokrętła daje efekt z opóźnieniem. Dlatego grzanie podnosi się etapami i czeka, aż zawartość odpowie, zamiast od razu ustawiać maksimum i pilnować, żeby nie wykipiało. Głębokie gniazdo ma tu drugie zadanie poza samym grzaniem — obejmuje naczynie wysoko, więc kolba stoi pionowo nawet wtedy, gdy na szyjce wisi nasadka destylacyjna. Płaszcz nie ma jednak własnego wysięgnika: chłodnicę, kolumnę i czujnik mocuje się na statywie ustawionym obok, a jego podstawę warto dobrać z zapasem, bo szkło z dwoma litrami cieczy ma sporą bezwładność.

Praca ciągła przy 230 V pozwala prowadzić długie odparowanie, ale poziom cieczy trzeba kontrolować. Oplot oddaje ciepło całej zanurzonej powierzchni i w chwili, gdy zawartość opadnie poniżej dolnej części siatki, ogrzewa już samo szkło. Po zakończeniu cyklu pokrętło wraca do zera, a naczynie zdejmuje się dopiero wtedy, gdy da się dotknąć obudowy bez rękawicy — masa około 5 kg to również spory zapas ciepła zmagazynowany w izolacji. W serii PCE-HM ten rozmiar wypada pomiędzy wersją litrową a pięciolitrową. Jeżeli typowy wsad rzadko przekracza litr, mniejszy płaszcz nagrzeje go szybciej; jeżeli częściej sięgasz po większe naczynia, warto od razu wybrać model o wyższej mocy grzewczej.