Tester przyczepności PCE-CRC 10, siatka nacięć

Metoda siatki nacięć wymaga dobrania rozstawu ostrzy do grubości powłoki — i właśnie tym różnią się wersje PCE-CRC 10. Ostrze o rozstawie 1 mm stosuje się do warstw 0 ... 60 µm, 2 mm do 60 ... 120 µm, a 3 mm do 120 ... 250 µm; do wyboru są głowice z 6 albo 11 ostrzami. Po nacięciu kratki powierzchnię oczyszcza się szczotką z zestawu, przykleja taśmę i odrywa ją jednym ruchem — liczba wyrwanych pól mówi o przyczepności lakieru do podłoża. Ruchoma głowica testowa dociska ostrza równomiernie także na powierzchni lekko wypukłej, a duży antypoślizgowy uchwyt pozwala prowadzić nóż pewnie, bez ślizgania po gładkim lakierze.

Nóż jest wymienny i wykręca się kluczem imbusowym, więc stępione ostrze nie unieruchamia przyrządu na kilka dni. Całość wraca do walizki transportowej razem z taśmą oraz szczotką. Wynik badania zależy od dyscypliny wykonania. Nóż prowadzi się jednym płynnym ruchem, pod stałym kątem i z równym dociskiem, tak aby nacięcie sięgało podłoża, a nie zatrzymywało się w połowie warstwy. Drugie cięcie wykonuje się prostopadle do pierwszego i w ten sposób powstaje kratka. Luźne cząstki zmiata się szczotką, dopiero potem przykleja taśmę i zrywa ją zdecydowanym ruchem pod stałym kątem — zbyt wolne odklejanie zaniża liczbę oderwanych pól.

Ocena polega na porównaniu obrazu kratki ze skalą stopni: im więcej pól odchodzi razem z taśmą, tym słabsza przyczepność powłoki. Badanie jest niszczące, dlatego wykonuje się je na próbce, na fragmencie mało widocznym albo na płytce świadku malowanej razem z konstrukcją, a miejsce po nacięciu wymaga naprawy powłoki. Dobór wersji przyrządu zaczyna się od dwóch pytań: jaka jest grubość warstwy i jak twarde jest podłoże. Głowica z 6 ostrzami tworzy szerszą kratkę i bywa wygodniejsza przy powłokach grubszych, natomiast głowica z 11 ostrzami daje gęstszą siatkę używaną przy warstwach cienkich. Ostrza pozostają wymienne, a klucz imbusowy oraz szczotka wchodzą w zakres dostawy.