Siłomierz PCE-DFG NF 10K, 0 ... 10 kN, 1 N

Dziesięć kiloniutonów przenosi cela wielkości korka od butelki: Ø 32 mm średnicy i 16 mm wysokości, wkładana pod stempel, sworzeń albo szczękę imadła. To zamienia PCE-DFG NF 10K w przyrząd do sprawdzania nacisku tam, gdzie zbudowanie stanowiska badawczego byłoby nieopłacalne. Zakres 0 ... 10 kN, czyli 10 000 N albo 1 000 kg, odczytywany jest co 1 N z dokładnością ±0,5% zakresu pomiarowego. Przewód czujnika o długości około 3 m trzyma operatora z dala od zaciskanych elementów. Krzywa siły rysuje się wprost na graficznym wyświetlaczu, a próbkowanie 6 ... 1600 Hz pokazuje także szybkie skoki, które przy wolnym odczycie zwyczajnie giną.

Wyniki lądują w pamięci 100 pomiarów albo płyną na żywo przez USB z częstotliwością do 800 Hz. Gwint M5 w podstawie celi pozwala wkręcić ją na stałe w oprzyrządowanie. Przy dziesięciu kiloniutonach o wyniku decyduje sposób podparcia: cela musi opierać się całą powierzchnią czoła, a siła przechodzić przez jej oś. Oparcie na krawędzi albo na wiórze pod czujnikiem zaniża wskazanie i wprowadza naprężenia zginające, których tensometr nie znosi. Z tego samego powodu nie wsuwa się celi w tor siły przy już dociążonej prasie — najpierw odciąż układ, potem ustaw czujnik.

Sygnalizację dopasowuje jeden z czterech trybów alarmu: w oknie tolerancji, poza oknem, po nagłym zaniku oporu oraz alarm wyłączony. Wynik pokazywany jest w niutonach, kilogramach, funtach albo kilopaskalach. Otoczenie może mieć od -10 do 50 °C przy wilgotności 5 ... 95 % bez kondensacji, obudowa ma klasę ochrony IP 54, masę 540 g i wymiary 200 x 97 x 42 mm, a akumulator NiMh 6 V / 1600 mAh wystarcza na około 10 godzin. Jeżeli spodziewany nacisk regularnie zbliża się do górnej granicy zakresu, bezpieczniej sięgnąć po mocniejsze wykonanie serii: zapas chroni celę przed trwałym uszkodzeniem, a jego brak kończy się wymianą czujnika, nie regulacją.