Rejestrator wiatru PCE-ADL 11, 1,2 ... 30,0 m/s

Wirnik PCE-ADL 11 rusza już przy 1,2 m/s, a górna granica pomiaru sięga 30,0 m/s, czyli od ledwie wyczuwalnego przeciągu po bardzo silny wiatr. Odczyt podawany jest w pięciu jednostkach: m/s, km/h w przedziale 4,3 ... 108,0, węzłach, milach na godzinę i stopach na minutę, więc nic nie trzeba przeliczać ręcznie. Rozdzielczość wynosi 0,01 m/s przy dokładności ± (3% + 0,20 m/s). Przyrząd pracuje bez obsługi: interwał zapisu wybiera się w oprogramowaniu w krokach od 3 s do 12 h, a pamięć przyjmuje 60000 odczytów. Czerwona, żółta i zielona dioda pokazują stan pracy bez podłączania komputera, osobny sygnał zgłasza przekroczenie wartości granicznych oraz wyczerpaną baterię.

Zapisany przebieg pobiera się przez USB i ocenia w programie producenta jako wykres albo tabelę. Gwintowany otwór w obudowie 145 x 35 x 30 mm pozwala przykręcić przyrząd do masztu lub statywu; z baterią litowo-chlorkowo-tionylową 3,6 V waży 49 g i pracuje do 2000 m nad poziomem morza. Górna granica w pozostałych jednostkach to 58,32 węzła, 67,2 mili na godzinę oraz 5906 stóp na minutę, więc jeden przyrząd obejmuje cały przedział, jaki spotyka się przy wentylacji i pracach na otwartym terenie. Konfigurację wykonuje się wyłącznie z komputera: przed wyjazdem wybiera się jednostkę, krok zapisu i sposób startu — automatyczny albo ręczny.

Na obudowie nie ma pokręteł, więc w terenie nikt przypadkiem nie przestawi nastaw. Dokładność producent podaje osobno dla każdej jednostki, na przykład ± (3% + 0,4 węzła), dlatego przy porównywaniu wyników z innym miernikiem trzymaj się jednej skali, żeby nie mylić tolerancji. Warto pamiętać, że wirnik jest częścią ruchomą: po pracy w zapylonym powietrzu sprawdź, czy obraca się swobodnie, a na czas transportu osłoń go przed uderzeniem. Oprogramowanie nie jedzie w kartonie na nośniku — pobiera się je ze strefy pobierania producenta, dlatego pierwsze uruchomienie wymaga komputera z dostępem do sieci.