Konwerter sygnału PCE-SCI-U, Pt100 i termopary

Magazyn utrzymania ruchu zwykle puchnie od przetworników na każdy typ czujnika osobno. PCE-SCI-U zastępuje ich znaczną część, bo pozwala wybrać spośród ponad 100 kombinacji wejścia i wyjścia, a nastawy wprowadza się dwoma przyciskami, obserwując wewnętrzny wyświetlacz. Na wejściu obsłuży czujniki rezystancyjne Pt100 w układzie dwu- i trójprzewodowym w zakresie -200 ... 200 °C, Pt500 oraz Pt1000 w przedziale -150 ... 150 °C, a także Ni100 i Ni1000 w zakresie -60 ... 180 °C. Do tego dochodzą termopary typów J, K i E w zakresie 0 ...

150 °C, typ N, typy R i S sięgające 900 °C oraz typ T do 100 °C. Przetwornik przyjmie również sygnał procesowy 0 ... 10 V lub 4 ... 20 mA, rezystancję 0 ... 2,5 kΩ, potencjometr 0 ... 500 Ω i termistory NTC w zakresie -60 ... 90 °C. Na wyjściu pojawia się aktywna pętla 4 ... 20 mA o obciążeniu do 400 Ω, a wejście i wyjście są od siebie w pełni odseparowane — izolacja wytrzymuje 2300 V przez 60 sekund. Skalowanie w zadanych granicach jest dowolne, czas odpowiedzi wynosi 300 ms, a pełną dokładność moduł osiąga po około 15 minutach nagrzewania.

Obudowa 106 x 108 x 22,5 mm o masie około 150 g siedzi na szynie 35 mm, ma stopień ochrony IP30 i przyjmuje zasilanie 18 ... 265 V AC/DC przy poborze poniżej 1,5 W. W praktyce ten moduł kupuje się z dwóch powodów. Pierwszy to ograniczenie zapasu magazynowego: zamiast kilku przetworników dedykowanych pod różne czujniki, na półce leży jeden, który po przestawieniu przycisków obsłuży kolejny rodzaj sygnału. Drugi to szybkość uruchomienia — nastawy wprowadza się na miejscu, bez komputera i bez oprogramowania, obserwując wewnętrzny wyświetlacz.

Trzeba jednak pamiętać, że dokładność zależy od wybranego wejścia: dla czujników rezystancyjnych oraz sygnałów procesowych błąd jest ułamkiem procenta, natomiast termopary obejmujące najszerszy zakres temperatury mają odpowiednio większą granicę błędu. Przy czujnikach rezystancyjnych warto też zdecydować o układzie połączenia — wykonanie trójprzewodowe kompensuje rezystancję przewodów i przy dłuższej trasie daje wyraźnie lepszy wynik niż dwuprzewodowe. Po załączeniu zasilania moduł potrzebuje około piętnastu minut na ustabilizowanie się, dlatego sprawdzenia kontrolne planuje się z tym marginesem.