Mierniki tlenu rozpuszczonego

Mierniki tlenu rozpuszczonego — warunek życia w wodzie, opisany liczbą

Zawartość tlenu rozpuszczonego rozstrzyga o tym, czy w stawie przeżyją ryby, czy osad czynny w oczyszczalni utrzyma sprawność i czy proces fermentacji przebiega zgodnie z założeniem. Wynik podaje się w miligramach na litr albo jako procent nasycenia — obie wartości opisują to samo, ale odpowiadają na inne pytania.

Technologie czujników

• Optyczna — czujnik nie zużywa tlenu podczas pomiaru, nie wymaga elektrolitu ani wymiany membrany i pracuje poprawnie w wodzie stojącej.
• Membranowa polarograficzna — sprawdzona i tańsza, wymaga jednak przepływu wody przy membranie i okresowej wymiany elektrolitu.
• Membranowa galwaniczna — gotowa do pracy od razu po włączeniu, bez czasu polaryzacji.

Kompensacje, bez których wynik jest błędny

• Temperatura — rozpuszczalność tlenu maleje wraz z jej wzrostem; kompensacja jest w praktyce obowiązkowa.
• Zasolenie — w wodzie morskiej i solankach ten sam odczyt oznacza inne stężenie rzeczywiste.
• Ciśnienie atmosferyczne — pomiar w górach bez korekty zawyża procent nasycenia.

Praktyka pomiaru

• Kalibracja w powietrzu — najprostsza metoda: nasycona parą wodną atmosfera odpowiada stu procentom nasycenia.
• Ruch przy czujniku — przy sondach membranowych brak przepływu zaniża wynik; sondę porusza się lub stosuje mieszadło.
• Głębokość pomiaru — w zbiornikach tlen rozkłada się warstwowo, dlatego notuje się głębokość razem z wynikiem.
• Czystość membrany lub okienka — biofilm i osad wydłużają czas odpowiedzi i zaniżają odczyt.