Miernik UV PCE-UV34, pasmo 290 ... 390 nm

Zewnętrzny czujnik na przewodzie wchodzi tam, gdzie promieniowanie jest najsilniejsze — pod lampę sterylizacyjną albo obok stanowiska spawalniczego — a operator odczytuje wynik z bezpiecznej odległości. PCE-UV34 mierzy natężenie promieniowania nadfioletowego w paśmie 290 ... 390 nm, obejmując zakresy oznaczane jako UVA i UVB. Skala dzieli się na dwa przedziały: 0,000 ... 1,999 mW/cm² oraz 1,999 ... 19,99 mW/cm², przy rozdzielczości 0,001 mW/cm² i dokładności ±4 % powiększonej o dwie cyfry ostatniego miejsca. Nowy wynik pojawia się co 0,4 s, a zatrzymanie wskazania pozwala spokojnie przepisać wartość do protokołu.

Punkt zerowy ustawia się śrubą kalibracyjną. Przekroczenie zakresu przyrząd sygnalizuje kreskami na wyświetlaczu o wysokości 22 mm. Bateria blokowa 9 V zasila urządzenie o masie 220 g, a po 10 minutach bezczynności następuje samoczynne wyłączenie. Przed serią pomiarów warto zasłonić okienko czujnika i sprowadzić wskazanie do zera śrubą kalibracyjną — bez tego kroku słabe źródła bywają odczytywane razem z zawyżonym tłem. Sam czujnik ma własną obudowę 68 x 60 x 27 mm i siedzi na przewodzie, więc kładzie się go na blacie pod lampą albo mocuje dokładnie tam, gdzie pracuje człowiek, a korpus 68 x 200 x 30 mm zostaje w dłoni operatora.

Wynik podawany jest w miliwatach na centymetr kwadratowy, czyli opisuje natężenie promieniowania w danej chwili, a nie sumę pochłoniętą przez całą zmianę roboczą. Wybór przedziału skali ma tu praktyczne znaczenie: lampy bakteriobójcze tracą moc wraz z czasem świecenia i dopiero rozdzielczość 0,001 mW/cm² pokazuje, jak bardzo. Mocne źródła — łuk spawalniczy albo pełne słońce — mierzy się drugim przedziałem, a jeśli zamiast liczby pojawią się kreski, trzeba przełączyć zakres lub odsunąć czujnik od źródła. Otoczenie pracy obejmuje 0 ... +50 °C przy wilgotności do 80 %, więc zaparowanej komory dezynfekcyjnej nie bada się w trakcie cyklu, tylko po jej przewietrzeniu.

W kartonie znajdziesz miernik, czujnik kombinowany, baterię blokową 9 V oraz instrukcję obsługi; nie ma tam ani walizki, ani przewodu do komputera, bo urządzenie nie archiwizuje wyników i nie wysyła ich dalej. Jedyną formą zapamiętania odczytu jest zatrzymanie wskazania, dlatego wartości przepisuje się ręcznie do protokołu, a zapasowe ogniwo w torbie oszczędza powtórnego dojazdu na obiekt. Okienko czujnika utrzymuje się w czystości miękką ściereczką — osad kurzu zaniża odczyt tym mocniej, im słabsze jest badane źródło.