Młotek Schmidta PCE-HT-225A do betonu, 600 kg/cm²

Młotek do betonu działa bez elektroniki i baterii: sprężyna wyzwala uderzenie o stałej energii 2,207 J, a wysokość odbicia bijaka odczytuje się z ruchomej skali 0 ... 100 na korpusie. Wartość bezwymiarową przelicza się na wytrzymałość na ściskanie z tabeli umieszczonej z tyłu przyrządu, z uwzględnieniem kąta, pod jakim wykonano badanie. Zakres obejmuje 100 ... 600 kg/cm², co odpowiada w przybliżeniu 9,81 ... 58,9 N/mm², przy dokładności ±18 kg/cm², czyli około ±1,8 N/mm². Badanie jest nieniszczące, więc konstrukcję sprawdza się bez wycinania próbek — na ścianie, stropie, słupie albo prefabrykacie, przy grubości elementu dochodzącej do 70 cm. Instrukcja zawiera dodatkowo pomoce korygujące wynik, przydatne przy powierzchniach o nietypowym wykończeniu.

Korpus o średnicy 66 mm i długości 280 mm waży 1 kg i mieści się w jednej dłoni, a specjalna konstrukcja bijaka pozwala wykonać bardzo dużą liczbę uderzeń bez zużycia mechanizmu. W zestawie jedzie kamień szmerglowy do przygotowania miejsca badania: powierzchnię trzeba wygładzić, bo warstwa mleczka cementowego zaniża odczyt. Świadectwo kalibracji ISO producent oferuje jako wyposażenie dodatkowe. Wynik młotka zależy od tego, gdzie i jak wykonano badanie. Miejsce uderzenia powinno leżeć z dala od krawędzi elementu i od prętów zbrojeniowych, a badany fragment musi być sztywno związany z konstrukcją — cienka płyta albo luźny prefabrykat odbiją energię inaczej niż masywna ściana.

Przyjęło się wykonywać serię uderzeń rozłożonych na niewielkim polu i odrzucać wartości skrajne, zamiast opierać ocenę na jednym odczycie. Kąt, pod jakim trzymany jest młotek, wchodzi do przeliczenia razem z odczytem ze skali, dlatego przy badaniu stropu od spodu i ściany w pionie korzysta się z różnych kolumn tabeli. Przyrząd jest w całości mechaniczny, więc nie potrzebuje zasilania ani nastawiania elektroniki; wymaga natomiast utrzymania w czystości i przechowywania z odciążoną sprężyną. Odczyt młotka pozostaje oceną orientacyjną wytrzymałości — przy odbiorze konstrukcji stanowi przesłankę uzupełniającą, a nie zamiennik badania próbek w laboratorium.