Twardościomierz PCE-900-ICA z certyfikatem ISO

Kontrola twardości na hali rzadko kończy się na jednej skali — odbiorca chce wyniku w Rockwellu, rysunek podaje Vickersa, a dostawca odlewu operuje Brinellem. PCE-900-ICA mierzy w zakresie 200 ... 900 HL urządzeniem udarowym typu D i sam przelicza wartość na jedną z sześciu skal, korzystając z zapisanych charakterystyk dziewięciu metali. Twardość trafia często do atestu wyrobu, dlatego zestaw zawiera certyfikat kalibracji ISO ze sprawdzenia wykonanego u producenta. Dokładność wynosi ±0,8% dla wartości HLD równej 900, a badanie trwa tyle, ile jedno przyłożenie bijaka do oczyszczonej powierzchni. Wyniki lądują w pamięci o pojemności 50 zbiorów danych i wychodzą interfejsem RS-232 przewodem o długości około 1,2 m.

Obudowa o wymiarach 142 x 77 x 40 mm i masie około 130 g mieści się w dłoni, samo urządzenie udarowe waży 75 g, a podświetlany wyświetlacz ciekłokrystaliczny 12,5 mm pozostaje czytelny również w słabo oświetlonej hali. Komplet pracuje na czterech bateriach AAA 1,5 V w temperaturze -10 ... 50 °C przy wilgotności względnej poniżej 90%. W futerale jedzie także blok wzorcowy, na którym sprawdza się przyrząd przed serią badań. Przy badaniach wpisywanych do dokumentacji liczy się powtarzalność, a ta zaczyna się od powierzchni: miejsce uderzenia szlifuje się do metalicznego połysku, usuwa zgorzelinę oraz olej, a serię pomiarów rozkłada na kilku punktach zamiast bić w to samo miejsce.

Sąsiednie odciski nie powinny na siebie zachodzić, bo materiał w ich pobliżu jest już umocniony. Cienkościenne i lekkie detale wymagają dociśnięcia do masywnego podłoża — ruch elementu pod uderzeniem zabiera energię odbicia i zaniża wskazanie. Trzeba też pamiętać o granicy metody: przyrząd ocenia materiał w strefie pod powierzchnią, a nie cienką warstwę utwardzoną czy powłokę malarską. Bieżącą kontrolę prowadzi się na dołączonym bloku wzorcowym przed każdą serią badań, a wyniki zbiera pamięć przyrządu, skąd wychodzą przewodem do komputera.