Miernik grubości powłok PCE-CT 65, 0 ... 1350 µm

Trzydzieści grup pamięci po 50 odczytów daje 1500 pomiarów rozdzielonych na zlecenia albo elementy — PCE-CT 65 nie zlewa wszystkiego w jeden ciąg wyników. Zakres 0 ... 1350 µm, czyli do 53,1 milicala, obejmuje lakiery i powłoki proszkowe na stali oraz na metalach nieżelaznych; podłoże żelazne przyrząd czyta indukcyjnie, nieżelazne prądami wirowymi. Do 1000 µm dokładność wynosi ± 2,5 % albo ± 2 µm, powyżej tej granicy ± 3,5 %. Krok odczytu zmienia się z grubością: 0,1 µm do 100 µm, 1 µm do 1000 µm i 0,01 mm powyżej. Funkcja alarmu sygnalizuje wyjście poza próg, podświetlenie ekranu ratuje przy pracy w cieniu maszyny, a automatyczne wyłączanie oszczędza dwie baterie AAA 1,5 V.

Dane przenosi się do komputera kablem USB. Przy pomiarze na metalu nieżelaznym wystarczy obszar Ø 5 mm i promień krzywizny 3 mm, na stali potrzeba Ø 7 mm i 1,5 mm. Zakres pracy to 0 ... +40 °C przy wilgotności 20 ... 90 %. Dokładność producent rozpisuje dwustopniowo także w milicalach: do 39,3 milicala wynosi ± 2 % albo ± 0,08 milicala, wyżej ± 3,5 %. W praktyce oznacza to, że przy cienkich powłokach o wyniku decyduje składnik stały, a dopiero grubsze warstwy rozliczane są procentowo. Dwie metody pracują w jednym korpusie: indukcja magnetyczna czyta powłokę na stali i żelazie, prądy wirowe na aluminium, miedzi czy mosiądzu, a przejście między nimi nie wymaga zmiany sondy.

Zapisane grupy przenosi się kablem USB do komputera, gdzie program do oceny wyników pokazuje serię w tabeli razem z wartością najmniejszą, największą i średnią oraz liczbą odczytów wykonanych na każdym rodzaju podłoża. Sam program pobiera się z sieci, nie ma go na nośniku w pudełku. Zakres temperatury pracy jest węższy niż w wielu podobnych miernikach i kończy się na +40 °C, więc przy piecu lakierniczym albo w hali odlewni trzeba na to uważać. Zestaw uzupełnia futerał, dwa wzorce kalibracyjne — aluminiowy i żelazny — oraz komplet baterii AAA 1,5 V.