Miernik grubości powłok PCE-CT 27FN, 0 ... 1250 µm

Sonda na przewodzie zamiast czujnika w obudowie zmienia sposób pracy: PCE-CT 27FN można odłożyć na stół, a mierzyć w miejscu, do którego nie da się wsunąć całego przyrządu. Głowica ma rowek V, więc pewnie siada na wałkach i rurach — promień wypukły od 1,5 mm, wklęsły od 7,0 mm. Zakres 0 ... 1250 µm, czyli 0 ... 50 milicali, obejmuje powłoki lakiernicze oraz proszkowe, a dokładność ± (2 % + 2 µm) przy rozdzielczości 0,1 µm należy do lepszych w tej klasie przyrządów ręcznych. Miernik czyta podłoża żelazne i nieżelazne, więc jedno urządzenie obsłuży karoserię, aluminiową obudowę i stalową ramę maszyny. Najmniejsza mierzona powierzchnia ma Ø 8 mm, a warstwa nośna musi mieć co najmniej 0,4 mm.

Praca od -10 do +50 °C pozwala wyjść z halą na zewnątrz bez obaw o wskazanie. Masa 180 g z bateriami i wymiary 166 x 68 x 30 mm mieszczą się w walizce dołączonej do zestawu, razem z wzorcami kalibracyjnymi oraz płytkami z tworzywa. Zestaw wzorców — płytki dla podłoża żelaznego i nieżelaznego oraz komplet płytek z tworzywa o znanej grubości — pozwala sprawdzić wskazanie przed wyjazdem i po powrocie, co przy pracy na zlecenie bywa argumentem w rozmowie z klientem. Miernik czyta warstwy niemagnetyczne na stali i żelazie: farbę, tworzywo, chrom, miedź, cynk czy emalię, a na aluminium, mosiądzu i stali nierdzewnej także powłoki nieprzewodzące, w tym anodowane.

Sonda na przewodzie zmienia ergonomię pracy na wysokości: korpus można zawiesić na pasku albo oprzeć o element, a manewruje się samą głowicą. Trzeba przy tym pilnować, żeby przewód nie ciągnął sondy w bok, bo skos czoła to najczęstsza przyczyna zawyżonych odczytów. Podłoże pod powłoką musi mieć co najmniej 0,4 mm, a pole pomiaru Ø 8 mm — na cieńszej blasze i na wąskich żeberkach wskazania rozjeżdżają się między kolejnymi próbami. Przy masie 180 g i wymiarach 166 x 68 x 30 mm komplet w walizce nie zajmuje w aucie więcej miejsca niż mała torba narzędziowa.