Kabiny do oceny barw

Kabiny do oceny barw — ten sam odcień w każdym oświetleniu

Dwie próbki mogą wyglądać identycznie w świetle dziennym i wyraźnie się różnić pod lampą w sklepie. Zjawisko to nazywa się metameryzmem i jest częstą przyczyną reklamacji w poligrafii, przetwórstwie tworzyw, lakiernictwie i produkcji tekstyliów. Kabina do oceny barw usuwa niepewność, bo pozwala obejrzeć wzorzec i wyrób kolejno pod kilkoma znormalizowanymi źródłami światła.

Typowe źródła w kabinie

• Światło dzienne — podstawowe odniesienie przy ocenie zgodności z wzorcem barwy.
• Światło żarowe o ciepłej barwie — odwzorowuje warunki domowe i ekspozycję w ciepłym oświetleniu.
• Świetlówka sklepowa — pokazuje, jak wyrób wygląda na półce w handlu.
• Światło biurowe — warunki typowe dla pomieszczeń pracy.
• Nadfiolet — ujawnia rozjaśniacze optyczne w papierze i tekstyliach.

Zasady poprawnej oceny

• Neutralne tło — wnętrze kabiny jest matowoszare, bo barwne otoczenie zmienia postrzeganie odcienia.
• Stały kąt obserwacji — próbki układa się obok siebie, w tej samej płaszczyźnie, bez zachodzenia na siebie.
• Krótka ocena — wzrok adaptuje się do barwy w kilkanaście sekund, więc porównanie powinno być szybkie.
• Kontrola czasu pracy źródeł — lampy starzeją się i zmieniają widmo; licznik godzin podpowiada moment wymiany.
• Ubranie obserwatora — jaskrawa odzież potrafi odbić barwę na próbkę.

Ocena wizualna a pomiar

Kabina odpowiada na pytanie „czy widać różnicę”, przyrząd pomiarowy — „jak duża ona jest”. W praktyce stosuje się oba narzędzia: kolorymetr podaje liczbową różnicę barwy między wzorcem a próbką, a kabina rozstrzyga, czy ta różnica jest istotna dla odbiorcy w warunkach, w jakich wyrób będzie oglądany.