Gazy wzorcowe

Gazy wzorcowe — punkt odniesienia dla każdego detektora

Detektor gazu bez okresowego sprawdzenia jest urządzeniem o nieznanej czułości. Gaz wzorcowy o certyfikowanym stężeniu pozwala odpowiedzieć na dwa pytania: czy przyrząd w ogóle zareaguje na zagrożenie i czy zrobi to przy właściwym stężeniu. Bez tego alarm może zadziałać za późno albo nie zadziałać wcale.

Test kontrolny a kalibracja

• Test kontrolny — krótkie podanie gazu w celu potwierdzenia reakcji czujnika i alarmu; wykonywany często, nawet przed każdą zmianą.
• Kalibracja pełna — ustawienie wskazania na wartość wzorcową; wykonywana okresowo według zaleceń producenta.
• Zerowanie — ustawienie punktu zerowego w czystym powietrzu lub w azocie, gdy otoczenie nie jest wolne od mierzonego gazu.

Dobór i obsługa butli

• Skład mieszaniny — dobierany do gazów mierzonych przez detektor; mieszaniny wieloskładnikowe sprawdzają kilka czujników naraz.
• Gaz nośny — powietrze syntetyczne przy testach czujników tlenu, azot przy zerowaniu i przy gazach reagujących z tlenem.
• Reduktor o stałym wypływie — dobrany do wymagań detektora; zbyt mały lub zbyt duży przepływ fałszuje wynik testu.
• Termin ważności — stężenie zmienia się z czasem, zwłaszcza w gazach reaktywnych; po terminie butla przestaje być wzorcem.
• Warunki przechowywania — miejsce chłodne, wentylowane, z dala od źródeł ciepła, butle zabezpieczone przed przewróceniem.

Zapis wyników

Każdy test i każda kalibracja powinny zostawić wpis: data, numer butli, stężenie, wynik przed regulacją i po niej. Taki rejestr jest wymagany przy audytach bezpieczeństwa, a przy zdarzeniu wypadkowym stanowi dowód, że sprzęt ochronny był utrzymywany w sprawności — sam detektor bez historii sprawdzeń niczego nie dowodzi.