Elektrody konduktometryczne

Elektrody konduktometryczne — dobór do zakresu, nie do przyrządu

Przewodność mierzy się w bardzo szerokim zakresie: od wody ultraczystej po solanki i kąpiele technologiczne. Jedna elektroda nie obsłuży całego tego pasma, dlatego kluczowym parametrem doboru jest stała naczyniowa — liczba opisująca geometrię czujnika i przesądzająca o tym, w jakim przedziale pomiar będzie dokładny.

Stała naczyniowa i zakres

• Mała stała — do wód czystych, kondensatu i wody zdemineralizowanej.
• Stała pośrednia — najbardziej uniwersalna, do wód użytkowych, akwarystyki i hydroponiki.
• Duża stała — do roztworów mocno przewodzących: solanek, kąpieli galwanicznych, ścieków przemysłowych.
• Powierzchnia platynowana — poszerza użyteczny zakres i ogranicza zjawiska zakłócające na granicy faz.

Na co jeszcze zwrócić uwagę

• Wbudowany czujnik temperatury — przewodność silnie zależy od temperatury; bez kompensacji porównywanie wyników nie ma sensu.
• Kształt i średnica — smukła konstrukcja wchodzi do probówek i wąskich naczyń.
• Materiał — musi znosić kontakt z badanym medium, także z rozpuszczalnikami.
• Zgodność złącza — typ wtyku decyduje o współpracy z konkretnym miernikiem.

Kalibracja i utrzymanie

• Roztwór wzorcowy blisko zakresu roboczego — kalibracja w innym rzędzie wielkości nie poprawia dokładności tam, gdzie mierzysz.
• Powietrze między elektrodami — pęcherzyk zaniża wynik; czujnik zanurza się ruchem ukośnym.
• Czyszczenie osadów — kamień i tłuszcz zmieniają efektywną geometrię, czyli faktyczną stałą naczyniową.
• Kontrola po każdej serii — szybkie sprawdzenie wzorcem wychwytuje dryf, zanim trafi do raportu.