Detekcja stacjonarna

Detekcja stacjonarna — nadzór nad atmosferą bez udziału człowieka

Detektor przenośny chroni osobę, która go nosi. Detekcja stacjonarna chroni obiekt: pracuje bez przerwy, także nocą i w pomieszczeniach, do których nikt nie zagląda tygodniami. To dlatego wymagana jest w maszynowniach chłodniczych, kotłowniach, garażach podziemnych, laboratoriach i wszędzie tam, gdzie ulatniający się gaz może zebrać się do niebezpiecznego stężenia.

Elementy systemu

• Detektory obiektowe — montowane w strefie zagrożenia, z czujnikiem dobranym do konkretnego gazu.
• Centrala — zbiera sygnały, wyzwala alarmy i steruje urządzeniami wykonawczymi.
• Sygnalizatory — akustyczne i optyczne, umieszczone tak, by ostrzegały przed wejściem do strefy.
• Elementy wykonawcze — wentylacja awaryjna, zawory odcinające, blokady wejścia.
• Osprzęt kalibracyjny — adaptery i gazy do okresowego sprawdzania czułości detektorów.

Zasady rozmieszczenia detektorów

• Gęstość gazu — cięższy od powietrza zbiera się przy podłodze, lżejszy pod stropem; wysokość montażu wynika z tej właściwości.
• Blisko źródła — przy sprężarkach, zaworach, złączach i miejscach o największym prawdopodobieństwie nieszczelności.
• Z dala od nawiewów — strumień świeżego powietrza rozcieńcza gaz i opóźnia wykrycie.
• Dostęp do serwisu — detektor wymaga okresowej kalibracji, więc musi być osiągalny bez rusztowania.
• Warunki pracy — wilgoć, pył i temperatura decydują o wymaganym stopniu ochrony obudowy.

Utrzymanie systemu

Czujniki gazu zużywają się niezależnie od tego, czy kiedykolwiek wykryły przekroczenie — elektrochemiczne mają określoną żywotność, katalityczne tracą czułość po kontakcie z substancjami zatruwającymi. Dlatego system detekcji wymaga harmonogramu: sprawdzenia gazem wzorcowym, kalibracji i wymiany czujników po upływie ich okresu pracy. System bez takiego harmonogramu daje złudzenie ochrony, a nie ochronę.