Czujnik drgań PCE-PVS 20, zakres ± 25,4 mm/s

Kiedy maszyna drga zbyt mocno, żeby zmieścić się w zakresie ± 12,7 mm/s, sygnał obcina się na górnej granicy i traci wartość diagnostyczną — do takich węzłów przewidziano zakres ± 25,4 mm/s. PCE-PVS 20 obserwuje pasmo 3 ... 1500 Hz i przelicza prędkość drgań na prąd 4 ... 20 mA, standardowy dla wejść analogowych sterowników. Korpus Ø22 x 51 mm z gwintem M6 przykręca się do korpusu łożyska albo do wspornika, a przyłącze MIL-C-5015 wychodzi pionowo do góry. Producent podaje tolerancję czułości poniżej 5 % i impedancję wyjściową poniżej 100 Ω. Napięcie 12 ... 24 V DC pobierane jest z pętli prądowej, a konstrukcja wytrzymuje temperaturę -40 ...

85 °C. Wybór szerszego zakresu nie jest darmowy i warto o tym wiedzieć przed zamówieniem. Cała skala wyjścia rozkłada się na dwukrotnie większy przedział prędkości, więc ta sama zmiana drgań daje mniejszą zmianę prądu niż w wersji o węższym zakresie. Przy maszynie pracującej spokojnie sygnał siedzi wtedy nisko nad progiem 4 mA, a subtelne narastanie amplitudy jest trudniejsze do wychwycenia w rejestracji. Z tego powodu zakres dobiera się do konkretnego węzła, a nie do całego zakładu. Punktem wyjścia jest zmierzony poziom drgań na pracującej maszynie, powiększony o zapas na stan przed awarią.

Kruszarki, młyny, przesiewacze i sprężarki tłokowe zwykle wymagają szerszej skali; typowe pompy wirowe i silniki mieszczą się w węższej i tam lepiej ją zostawić. Po montażu trzeba jeszcze opisać skalę w urządzeniu nadrzędnym. Sterownik widzi wyłącznie prąd, więc trzeba mu powiedzieć, jakiej prędkości drgań odpowiada 4 mA, a jakiej 20 mA — inaczej rejestracja pokaże miliampery, których nikt później nie zestawi z dokumentacją maszyny. Tolerancję czułości poniżej 5 % warto przy tym zapamiętać: porównując dwa punkty pomiarowe, część różnicy między nimi może pochodzić z rozrzutu samych czujników.